Амралтын өдөр хоолны өрөө орон орны хоолны үнэр ханхалж , хөл хөдөлгөөн ихтэй байдаг юм. Ихэвчлэн Монгол, Энэтхэг , Пакистан , Бангладеш , Вьетнам гэх мэт нөхдүүд өөр өөрсдийн хоолоо хийн идэж долоо хоногийн алжаалаа тайлцгаана. Өөр өөрийн ёс заншил , хэл соёл , хоол ундтай бид энэ бүхнээ хуваалцах боломж энд л гарах. Харин өнөөдөр надад Пакистан залуутай жаал хууч хөөрөх боломж олдов. Боломж гэдэг нь ямар учиртай гэхлээр , хэрвээ олуулаа байгаа тохиолдолд нийтлэг зүйл яриад өнгөрнө үү гэхээс хэзээ ч сонирхсон зүйлээ гүнзгийрүүлэн лавлах боломж олдоггүй юм. Бид хоёрын хувьд урьд нь хоёр гурван удаа ингэж суухад тэр л ихэвчлэн Монголын талаар асууна. Танай улс хоёр саяхан хүнтэй хөгжүүлэхэд ядах юм байхгүй гэж бардам дуугарах түүнийг Их хурлын гишүүд зурагтаар гарахад энэ чинь юу гэч үү гээд хардаг харцаар харж байж билээ.

Харин өнөөдрийн хувьд Пакистаны талаар жаал асуув. Урьд нь нэг их ярьж байсангүй. Пакистан гэдэг улс байдаг гэдгээс нэг их ойлголтгүй явсан би интернэтээс бага сага зүйл мэдэж аваад нөгөө найзаасаа дэлгэрүүлэн асуусан нь тэр. Тэр өөрийн орны тухай үнэхээр сэтгэл хангалуун , бардам ярихад атаархах ч  шиг. Гэхдээ Арабын цөлд  ч бай , Антарктидын мөсөн нутагт төрсөн ч бай өөрийн төрсөн нутаг гэдэг хамгийн сайхан газар байдаг ажээ. Найз маань ярианы төгсгөл рүү Солонгост байх жаахан тааламжгүй гэсэн утгатай хэдэн үг хэлээд авлаа. Эхлээд хэлэхэд нь анзаарсангүй. Ажил олдох боломж ихтэй , цалингийн хэмжээ боломжийн , тэрүүгээрээ хангалттай амьдарч болох тухай нь сонсоод "Тэгвэл чи энд ингэж байхаар нутагтаа хариад , эхнэр авч , ажил хийж сайхан амьдарч болно шүү дээ" гэсэн үгэнд минь тэр хариу хэлсэнгүй. Нэг зүйл хэлчихээд заавал хариуг нь сонсож байж салдаг зан минь энэ удаад ч түүнийг тайван суулгасангүй. Тэр над руу ч харалгүй , ширээ ширтэн сууснаа "Эх нутагтаа харьвал хэзээ үхэхээ мэдэхгүй шүү дээ. Манайд өдөр болгон л бөмбөг дэлбэрдэг. Хичнээн манайх хөдөөгийн буйдхан хот ч гэлээ халдлагууд байнга л гарч байдаг юм. Хэрвээ би танайх шиг сайхан тайван амгалан амьдардаг байсан бол ядуу ч гэсэн эх орон руугаа л тэмүүлэх байсан. Танай улсад хөгжих боломж их бий. Та нар их зүйл сураад заавал эх орондоо буцаж очих хэрэгтэй" гэж хэлсэнээр бидний яриа өндөрлөлөө. 

Үнэхээр бодууштай үг. Тиймээ бидэнд эх орноо хөгжүүлэх боломж , эрмэлзэл , сэтгэл л байхад болчих гээд байна. Гэхдээ байхгүй биш байгаа. Гадаадад ажилж амьдарч байгаа олон Монголчууд сайхан амьдарч болох тэр цаг ирэхэд л харина даа гээд хүлээж суугаа. Гэхдээ бидэнд цөмийн бөмбөгийн аюул алга , орой унтаад өглөө сэрэх үгүйгээ мэдэхгүй тийм айдас алга , амар амгалан тал нутаг , ус агаар , хүн зон минь байхад өөрийн нутагтаа эзэн шиг эзэн нь байж ЭХ ОРНОО ХӨГЖҮҮЛЬЕ ЭЭ ЗАЛУУСАА 

ЛуЗа