Тиймээ би инээмсэглэж байна. Чинийхээ ганцхан үгэнд баясаад инээмсэглэдэг гэдгийг минь чи мэдэх болов уу? Бараг үгүй л байх даа. Ид нойронд дунд чинь утасдаж сэрээхэд ч нойрмог дуугаа нуун түгдчих чиний минь ганцхан үг намайг баярлуулж бас гомдоож чаддагийг чи мэдэхгүй. 

Чи хэзээд миний дээгүүр л хардаг хүн шүү дээ гэх гомдоллын чинь үг толгойд нэгэн бодлыг , тэртээх өдрүүдийн яриаг сануулснаас хойш сар хагас л өнгөрч. Бидний багын дурсамж , урт холын тэртээх өдрүүд , хайр дурлал гэдэг зүйлийг мэдэхгүй хүүхэд насны нөхөрлөл хэдэн цагийн туршид ч бидний дунд хөвөрч мэдэх ярианы минь гол сэдэв. Арван нэгдүгээр сургуулийн алаг нүдэн хүүг өнөөдрийн энэ өдөр эргээд харахад ямар байх бол гэж олон удаа чамайг төсөөлөн бодох ч чи тэр л хүүхэд цагийн төрхөөрөө нүдэнд минь бууна. 

Хоёр байрын хоорондох хоёр цэцэрлэг бидний хувьд хичээлийн дараах чөлөөт цагаа өнгөрүүлэх газар байсан юм уу даа. Бид тэнд л уулзаж , өдөржингөө харихаа мартаж шуугилдаж оройн бараанд л гэртээ харьдагсан. Сургуулийн цонхоор шууд харагдах цэцэрлэгийн талбай , өдөржингөө тэнд шуугилдаж өнжих бид багш нарын нүдэнд байнга өртөх. Ангийн дарга нь байж ангийнхнаа дагуулаад өдөржингөө тоглодог гэх зэмлэлийг ч бас нэг бус удаа сонссон тэр өдрүүд. 

Гэвч бид томрохын хэрээр улам л дуугай болж бие биенээсээ хөндийрсөөр. Нэг л мэдэхэд ахлах ангид орж , хотын төвийн сургуульд шилжин орсоноор ангийхантайгаа өнгөрөөдөг өдрүүд минь ард хоцорсон. Хааяа нэг таарахдаа үг солихгүй ч харцаа салгаж ядан өнгөрдөг байсныг ганцхан би биш чи ч бас мэдэрдэг л байж. Тэгэхэд бидний хэн нь ч дуугардаггүй байсан. Чамайг мэндлэх ч үгүй зөрөөд өнгөрөхөд гайхах , эгдүүцэх сэтгэл төрдөг байсан ч өөрөө би хэн нэгний сэтгэлд хайрын жижигхэн оч болон ассанаа мэдээгүй байсан. 

Яагаад ч юм нэг л өдөр чамтай дуугарах гэхээр хэл гацдаг болчихсон байж билээ гэж хэлэхэд чинь олон жилийн өмнө гомдсон гомдлоо зүгээр л сэтгэлээсээ гаргаад хаячихсан би. Гэхдээ тэр гомдол биш хайр байсныг бяцхан зүрх ойлгоогүй л явж. Гэвч энэ хайрыг үндэслүүлж чадаагүй үлдээсэндээ харамсах ч нэгэн сэтгэлийн мухарт дахиад үрслүүлж яагаад болохгүй гэж гэсэн адгийн бодол төрөхөд нөгөө сэтгэлийн үзүүрт хэзээ ч болохгүй гэх дулаахан шивнээ сонсогдох.  

Хэн нэгэнд сэтгэл алдуурахаас айх сэтгэл минь хэдийн чанга гэгч нь хаагдаад , бат бөх цоожоор цоожлогдож , харин түлхүүрийг нь би гүн хөх тэнгэрийн мандалд шувуудад дайгаад явуулчихсан. Гэвч цагийн аясаар урин цагт эргэн ирэх шувуудын түрүүчээр тэр шувууд эргээд ирж ч магад юм. Өөр газрыг зориод яваад өгч ч мэдэх юм. Харин эрт хаврын нялх ногооны униар татах хүртэл чамайгаа би инээмсэглэлээрээ л баярлуулж явъя...